Hallo allemaal,

 

Vanochtend zijn we iets eerder opgestaan, vandaag is een lange route door Finland en we verwachten dat het weer een barre tocht gaat worden. We maakten dankbaar gebruik van de ontbijtspullen, Albert had de auto al aangezet want het was ongeveer -13 dus het duurde wel even voordat de auto opgewarmd was. Na het ontbijt snel de auto inpakken en op naar de start. Maar eerst nog even iets over gisteren. Zoals jullie weten hadden we gisteren 2 opdrachten, de opdracht met de honden en de opdracht met het stokpaardje waarbij een teamlid in zijn onderbroek door de sneeuw stokpaardje moest rijden. Eerder die dg had Jonan contact gehad met de huiseigenaar en had haar gevraagd of ze ook een stokpaard hadden voor onze opdracht. Daar aangekomen kregen we een rondleiding door het huis en vertelde ze dat ze het stokpaard had geregeld, maar dat het niet zonder slag of stoot was gegaan, het had haar kleindochter van drie veel verdriet gedaan, die kon maar niet begrijpen waarom ze het stokpaard mee wilde nemen. De uitleg werd niet begrepen en de tranen biggelden over haar wangen. Tja als er zoveel verdriet aan vooraf was gegaan dan kon het niet anders of we moesten deze opdracht ten uitvoer brengen. Dus in de pauze van het voetbal hebben we de knoop doorgehakt en het paard bij de hoorns gepakt en hebben we de opdracht uitgevoerd. Het was inmiddels al -9 dus bitter, bitterkoud.  En ja snel uitkleden tot aan de onderbroek, het roze stokpaardje tussen de benen en hup de sneeuw in. Het was al donker dus de malle knol werd bijgelicht met een zaklamp en ondertussen wij aan het filmen. Al briesende huppelde het paardje in galop door de sneeuw en verdween achter de auto alwaar de berijder van het paard afstapte en te kennen gaf klaar te zijn.  De jou viel op zich wel mee, alleen de voeten waren erg koud, gelukkig was er een warme douche beschikbaar waardoor de kou al snel weer verdwenen was.  Eerder die avond hadden we ons al afgemeld waardoor we de opdracht vanochtend nog in mochten leveren. Zoals elke ochtend haalde Jonan nu ook weer de route met de opdrachten op en leverde de opdrachten in van gisteren en voor de stokpaard opdracht hebben we de volle punten gescoord. Na de start gaat de route eerst over een stuk snelweg tot in Finland. De lange route is 685 km en duurt ongeveer 10 uur. Na het stuk snelweg splitsen de korte en lange route en net zoals de vorige dagen gaan we ook nu weer van start met de lange route. De weersomstandigheden zijn bar, het is erg koud en het sneeuwt ondertussen. Door de strenge vorst is de weg ondanks dat die sneeuwvrij is erg glibberig en moet je oppassen bij het remmen. We rijden over de snelweg in colonne met meer runners Finland binnen alwaar de tijd een uur verspringt, we zitten dus in een andere tijdzone, net zoals in 2014 toen we naar de Oekraïne gingen. In Finland gaat de route al vrij snel over de bekende binnen weggetjes waar we gisteren ook veel op hebben gezeten. Op zich rijdt het prima, de wereld ziet er hier prachtig uit, door de kou zijn alle bomen wit in combinatie met de sneeuw geeft dit het landschap een sprookjesachtig beeld, zo heb ik de winter nog nooit gezien. Helaas zijn we nog geen rendieren tegen gekomen onderweg, wellicht gaat dat vandaag nog gebeuren. De sneeuw wordt steeds dichter en er lijkt soms wel een sneeuwmist te ontwikkelen. Gisteren waren de wegen soms nog enigszins gekleurd vandaag rijden we vaak over een spierwitte deken. JD kachelt lekker verder en vanwege het slechte weer besluiten we een korte stop te maken waar we even wat spullen uit de auto halen en onderweg even brood smeren. We eten lekker onze boterham met onder andere gerookte zalm lekker op in de auto onder het genot van een goed stukje cabaret.  De sneeuw deken wordt steeds dikker en glibberiger op eens staat er iemand vlak na de bocht vast, JD probeert nog te remmen maar te vergeefs en we schuiven met enige snelheid zo van de weg in een dik pak sneeuw.  Tja ook nu staan we weer stevig vast in de sneeuw, gelukkig hebben we een lier. Net zoals de vorige keer gaat jonan er weer met de lierkabel vandoor naar een mooie dikke boom die op redelijk afstand van de auto staat. We leggen de kabel om de boom en zetten de lier in werking. Je ziet centimeter voor centimeter de Landrover de sneeuw opschuiven en met elke centimeter wordt ie ook weer iets groter. Na een minuutje staat de landrover weer met 4 wielen op de weg en kunnen we weer beginnen met de boel op te ruimen en verder te rijden. We rijden in een colonne met redelijke afstand verder, een kwartiertje komen we op een weggetje waarvan iedereen het idee heeft dat dit niet goed kan zijn, het is erg smal en amper bereden. We besluiten te draaien, want als we het goed zien houdt deze weg verderop ook op. Als we aan het draaien zijn komt er al een andere runner aan. We kunnen elkaar niet passeren dus iedereen moet weer achteruit. Er komen steeds meer runners aan dus het achteruit rijden is nog een hele toer voor sommigen en er komt zelfs eentje voor ons 2 keer vast te zitten. Uiteindelijk is het dan toch zover en kunnen we weer verder, inmiddels zaten er ook alweer 6 runners achter ons dus we kunnen stellen dat onze conclusie klopte. Als we verder rijden zijn de weggetjes nog steeds erg smal en is er amper gereden. Als we even verderop weer door een bocht rijden is het weer raak en schiet Jonan er af. Dit keer ben ik degene die de lier kabel om de boom legt. Als ik er sta en Albert aangeef om de kabel uit te draaien gebeurd er echter niks. Het lijkt erop dat de lier kapot is. Albert geeft aan gereedschap nodig te hebben dat we achter uit de auto moeten pakken. Met 2 man houden we de deur beet en Albert pakt de spanningszoeker en een waterpomp tang. De zekering wordt nagemeten maar deze lijkt het nog gewoon te doen. De spanning komt echter niet tot aan de relais box. Als we deze verder onderzoeken blijkt dat 1 van de polen zo warm is geworden dat het plastic is gesmolten van het doosje waar het relais in ingebouwd zijn. Hierdoor heeft het plastic als een soort isolator gewerkt waardoor er geen stroom meer doorheen kon komen. Na het plastic te hebben verwijderd doet de lier het al snel weer en ik ploeter door de sneeuw naar de boom. De boom is te dik voor het band dus de lierkabel moet er omheen geslagen worden. Na dit te hebben gedaan trekken we redelijk eenvoudig de auto weer uit de greppel en kunnen we onze weg weer vervolgen. Inmiddels zijn er ook alweer ander runners aangekomen welke op onze werkzaamheden moeten wachten. Ze vinden het allemaal wel mooi om te zien hoe betrekkelijk eenvoudig je met een lier jezelf uit de sneeuw los kunt trekken. We rijden weer verder over de smalle bospaadjes en na verloop van tijd worden ze gelukkig weer wat breder en wat makkelijker te berijden. Uiteindelijk komen we uit bij een redelijk doorgaande weg zonder sneeuw als we hierop komen zien we direct dat de weg spiegeld en dat de auto’s die erop rijden langzaam rijden. We besluiten hetzelfde te doen, wat zo even later blijkt een goed besluit is omdat we al een busje langs de weg zien staan wat eraf is gegleden of een pirouette heeft gemaakt. Als we bij de kruising komen waar we eraf moeten lukt het JD niet meer om op tijd te remmen, we komen iets verderop langzaam tot stilstand op een soort van uitloopstrook, draaien de auto en nemen alsnog de afslag, inmiddels gaan een aantal ander runners ons weer voor. Het wordt een latertje vanavond, zoals het nu lijkt zijn we niet voor 10 uur op plaats van bestemming, uiteraard is dit lokale tijd voor ons dus eigenlijk 9 uur. We rijden verder op de besneeuwde wegen, welke nu wel beter te berijden zijn als de weg zonder de sneeuw. We komen niet voor half 10 aan op de eindbestemming dus besluiten we onderweg maar een hapje te eten. We komen een soort van hamburgertent tegen, gaan naar binnen en eigenlijk gelijk weer naar buiten. De tent sluit binnen 10 minuten en de keuken is al gesloten. We rijden weer verder en komen in een klein Fins stadje Iisalmi waar we een pizzeria vinden. We bestellen 4 pizza’s en al vrij snel komen er een paar Finse jongens bij ons zitten, ze zijn erg nieuwsgierig naar ons verhaal en vinden het fantastisch om te horen wat we doen. Ze vertellen dat het voor hun een soort feestavond is, vandaag was de laatste dag school voor de eindexamens, dit vieren ze hier altijd uitgebreid. Volgend jaar gaan ze naar de universiteit tenminste als ze toe gelaten worden. Hun Engels is goed en het is leuk om met ze te praten, maar we moeten wel weer verder. Met het eten hebben we nog wat tijd verloren en omstreeks 22:30 komen we dan eindelijk op de Finish locatie van dag 4.  We parkeren de auto, gaan met zijn allen naar binnen om even sfeer te proeven en kopen aan de bar 4 flesjes bier voor 8,50 per stuk. We lopen weer naar buiten en aangekomen bij de auto worden we erop geattendeerd dat er iemand tegen onze auto is opgereden, we gaan er in eerste instantie vanuit dat het een ongelukje was, maar dat blijkt niet het geval, het is met opzet gebeurd. De deur is enigszins ingedeukt, maar die schade stelt eigenlijk niks voor. Vervelender is dat ze ook nog eens de buitenspiegel van de bestuurder eraf hebben getrapt. Het blijken de runners te zijn van de Volvo waar Albert eerder per ongeluk tegen op was gebotst. We noteren de gegevens van de getuige, bedanken hem voor zijn oplettendheid en gaan naar onze flat. De flat is snel gevonden en lekker ruim ingericht, voor iedereen een apart bed, dat hebben we de afgelopen dagen wel anders meegemaakt. Na nog een lekker biertje, gaan we naar bed op naar morgen, waar we na de start eerst opzoek moeten voor een nieuwe buitenspiegel.


735.9 km, 14:31:03